Het Nieuwe Communiceren

Laat het los, laat het gaan!

Soms heb je van die dagen. Je agenda staat bommetje vol en het liefst hang je een ‘nu-even-niet’ bordje aan je voorhoofd. Essentieel zijn dan 1: een pot goede koffie en 2: rust en ruimte om je ding te doen. Maar ja, je voelt hem al aankomen, daar gaat de telefoon. Het is die ene klant waarvan je hoopte dat ze nou net niet vandáág zou bellen. Hoewel je dit denkt, blijf je natuurlijk professioneel. De klant is ten slotte koning(in). Haar vraag? Of je voor morgen, het kan écht niet wachten, een kleine bijeenkomst wilt organiseren. In je hoofd gaan er direct radartjes draaien. Wie moet ik allemaal bellen, wat is er allemaal nodig? En natuurlijk… hoe ga ik dat allemaal regelen? Deze stroom aan vragen zijn de eerste tekenen van het onvermijdelijke…. stress!

Bij mij gaat dat altijd als volgt:
1: Mijn gedachten lopen over
2: Het wordt ineens toch wel erg warm
3: Mijn energie verdwijnt als sneeuw voor de zon
4: Mijn handen vinden hun weg naar mijn haar.

En als je er eenmaal door overgenomen bent, is het oh zo moeilijk om het van je af te schudden.

Toen mij dit een paar maanden geleden overkwam, dienden alle bovengenoemde verschijnselen zich aan. Ik wist gewoon niet meer wat ik eerst moest doen. Degenen die ik moest hebben, namen de telefoon niet op en doordat ik het niet meteen geregeld kreeg, voelde ik mij de hele dag opgejaagd. Totdat een collega mij vroeg ‘Kan ik je helpen?’.

Mijn eerste reactie was ontkennend. Het ging ten slotte om mijn klant, zij had vast genoeg aan haar eigen werkzaamheden. Daarnaast zou ik tijd kwijt zijn met het uitleggen van de situatie. En dat had ik niet. Maar nee, deze collega liet zich niet zo makkelijk afschepen. En wat zij toen deed sloeg mijn stress symptomen bijna knock-out.  Ze zei ‘Ben je mal, wij helpen je wel even. Vraag die collega maar om dit te doen, die collega om dat te doen en ik help je hiermee. En als iemand niet reageert, dan houdt het op.’ Of te wel, stel prioriteiten en maak gebruik van het team om je heen. Mijn eerste gevoel in zo’n situatie is, iedereen is druk, ik doe dit zelf wel. Maar wie zegt dat dat moet? Als mijn collega’s met de handen in het haar zitten, ben ik ook niet te beroerd om even te helpen. Het leuke was dat ik mijn collega’s ook meteen instemmend knikten. Mijn overlopende gedachten maakte plaats voor concentratie, ik nam afstand van de stress en bekeek de situatie opnieuw. En voor ik wist was er veel in gang gezet. Liep iets niet helemaal volgens plan? Dan was dat maar zo. Loslaten en verder gaan. Meer dan je best, kun je niet doen. Het rode hoofd en is die middag nog enige tijd gebleven, maar dan van opwinding en teruggekeerde energie! De bijeenkomst werd georganiseerd, niet helemaal zoals gepland, maar wel naar tevredenheid. 

We zijn nu een tijdje verder en op dagen dat ik het ‘nu-even-niet’ bordje weer uit de kast haal, begin ik de dag met een geruster gevoel. Als er iets tussen komt, dan komt er wel een oplossing. Ik heb collega’s om mij heen die graag helpen en als iets niet haalbaar is, dan houdt het gewoon op. Punt. En zo is het gekomen dat ik steeds meer kijk naar oplossingen in plaats van problemen. Ik laat mij niet zo snel van mijn stuk brengen. Dan maar iets minder uitgebreid of op die andere locatie. Roeien met de riemen die je hebt! En zo kan een volwassen vrouw toch nog wat leren van de Disney prinses die zong ‘Het is grappig dat wat afstand, zo snel weer inzicht gaf. Want de vrees die mij steeds voort joeg, glijd nu al van mij af. Laat het los, laat het gaan!’

Door: Claire Schuurman